Eerste sigaret van het jaar

Dit was mijn eerste sigaret van het jaar. Vorig jaar had ik er twee. Een paar jaar eerder mijn allereerste. Maar die telde niet echt. Geen eigen initiatief, maar onderdeel van een foto-shoot. Ik vond het prima. Op de posters blies ik geen rook uit maar zeepbellen. Onschuldiger kan niet.

Toen mijn opa op zijn beurt geen zeepballen uit blies maar zijn laatste adem – longkanker – heeft hij me op zijn sterfbed gevraagd nooit te beginnen met roken. Hij verbood het me te beloven. Wellicht het enige dat me ooit is verboden want mijn familie heeft me vooral vrij opgevoed.

Dit maakt het roken van een sigaret toch tot iets gewichtigs voor mij. Ik heb het idee dat het moment aan eisen moet voldoen. Het moet het ‘waard’ zijn. Het dichterlijke romantiseren. Een foto-shoot had daar dus niks mee te maken.. maar dat telde dus ook niet echt.

Als je het zo bekijkt was de eerste sigaret van vorig jaar mijn allereerste. Die sigaret was nodig. Een lange emotionele avond, foute beslissingen, harde woorden, naderend onheil en grote problemen. Tesamengekomen in een confronterend gesprek tussen vrienden. Een had iets doms gedaan, twee deden een poging tot ‘damage-control’. Het duurde de hele nacht. Dageraad, stilte en besef traden in, zij staken een peuk op. Op zo’n moment is het moment zelf de baas. Tweede peuk, eerste dat jaar, eerste die telde, eerste die moest.

Derde peuk. Tweede dat jaar, tweede die telde. Op zolder van de kroeg met de IKEA huiskamer, een huisgenoot die naast me voor de vierde keer op de bar in slaap was gevallen en in gesprek met een meisje dat ik weleens geregeld had en intussen een reeds samenwonende lesbiene was. Peuk in mijn bek. Waarom? Niks gewichtigs, niks dichterlijk romantiseren. Bezopen.

Vierde peuk, eerste van dit jaar. Gisteravond. Nodig.

Jaren terug moesten mijn broertje en ik logeren bij vrienden van mijn moeder. Ik en de oudste van hun kinderen waren die zondagochtend erg vroeg wakker. Hij wilde een spelletje doen. Hij koos Risk. Ik voelde er weinig voor een jochie van zeven te vermorzelen terwijl ik al wel een paar jaartjes ouder was, maar verliezen wil ik nooit. Ik veroverde de wereld en kleine Ruben zat huilend aan het ontbijt. Ik raak meer bevangen in spelletjes dan goed voor me is.

En veel is er niet veranderd. Spelletjes komen en gaan. Ik laat me minder vaak meeslepen maar zodra iemand een spelletje met met aan gaat wil ik winnen. Ik voel er weinig voor een chick van negentien te vermorzelen terwijl ik al wel een paar jaartjes ouder ben, maar verliezen wil ik nooit. Anders dan een jochie van zeven zoekt ze mijn grenzen op. Dapper, want zelfs ik wil niet weten waar die liggen.

Ik raak meer bevangen in spelletjes dan goed voor me is.

Korte avond, goede beslissingen, weinig woorden, ómdat ik met een huisgenoot ging roken. Binnen een paar minuten van gefrustreerd en wraakzuchtig naar ongeinteresseerd en barmhartig. Daar wegen geen afschrikwekkende teksten op pakjes tegenop.

Dichterlijk romantiserend?

Mijn opa zou haar geen peuk waard hebben gevonden